Στις 29 Ιουνίου 2002, η Ελλάδα βρέθηκε μπροστά σε ένα σοκαριστικό περιστατικό που θα άλλαζε την πορεία της τρομοκρατίας στη χώρα. Στο Πειραιά, ο Σάββας Ξηρός, μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη, υπέστη σοβαρούς τραυματισμούς από την έκρηξη μιας βόμβας που κρατούσε στα χέρια του. Αυτή η έκρηξη δεν ήταν απλώς ένα ατύχημα, αλλά το σημείο εκκίνησης για την εξάρθρωση μιας από τις πιο ισχυρές τρομοκρατικές οργανώσεις στην Ελλάδα.
Η έκρηξη συνέβη το βράδυ, και αμέσως οι αρχές αντελήφθησαν τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης, ενημερώθηκε ότι το περιστατικό «είναι πάρα πολύ σοβαρό, μυρίζει τρομοκρατία». Ο Ξηρός, βαριά τραυματισμένος, μεταφέρθηκε στο Τζάνειο, ενώ οι αρχές εντόπισαν και μια δεύτερη ωρολογιακή βόμβα, η οποία εξουδετερώθηκε με ελεγχόμενη έκρηξη.
Η ταυτότητα του Ξηρού αποκαλύφθηκε μέσω άρσης απορρήτου και συνομιλιών, και βρέθηκε με πιστόλι που ανήκε στον αστυνομικό Χρήστο Μάτη, ο οποίος είχε δολοφονηθεί από τη 17Ν το 1988. Αυτή η σύνδεση ενίσχυσε τις υποψίες για την εμπλοκή του στην οργάνωση. Η 17 Νοέμβρη, γνωστή για τις επιθέσεις της, είχε χρησιμοποιήσει το ίδιο μοτίβο με τη δεύτερη βόμβα σε προηγούμενες επιθέσεις, γεγονός που καθιστούσε την κατάσταση ακόμα πιο ανησυχητική.
Ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ηγετικό στέλεχος της 17 Νοέμβρη, δήλωσε αργότερα ότι «πάλι το ίδιο θα έκανα» αναφερόμενος στην έκρηξη. Η δήλωση αυτή αποκαλύπτει τη νοοτροπία των μελών της οργάνωσης και την αμετανόητη στάση τους απέναντι στις πράξεις τους. Η δολοφονία του Βρετανού ταξιάρχου Στίβεν Σόντερς είχε ήδη προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις και είχε αποτελέσει κομβικό σημείο για την εξάρθρωση της 17Ν.
Η 17 Νοέμβρη, με τις επιθέσεις της, είχε προκαλέσει φόβο και αναστάτωση στην ελληνική κοινωνία. Η πληροφοριοδότης που ενημέρωσε την ΕΛΑΣ για την οργάνωση φέρεται να ήταν η Μαρία Τσιντέρη, αλλά οι λεπτομέρειες γύρω από την πληροφοριοδότηση παραμένουν ασαφείς. Η κυβέρνηση Σημίτη, με επικεφαλής τον Κώστα Σημίτη, βρέθηκε υπό πίεση να αντιμετωπίσει την τρομοκρατία, και η εξάρθρωση της 17Ν ήταν επιτακτική ανάγκη.
Η υπόθεση αυτή έχει σημασία όχι μόνο για την ιστορία της ελληνικής τρομοκρατίας, αλλά και για την κοινωνία στο σύνολό της. Οι συνέπειες της δράσης της 17 Νοέμβρη είναι ακόμα ορατές, και η αναζήτηση της αλήθειας γύρω από τις πράξεις τους συνεχίζεται. Η 17 Νοέμβρη, αν και εξαρθρώθηκε, άφησε πίσω της ερωτήματα και ανασφάλειες που δεν έχουν ακόμα απαντηθεί.
Η ελληνική κοινωνία, καθώς και οι αρχές, πρέπει να παραμείνουν σε εγρήγορση απέναντι σε τέτοιες απειλές. Η ιστορία της 17 Νοέμβρη και του Κουφοντίνα είναι μια υπενθύμιση ότι η τρομοκρατία μπορεί να πάρει πολλές μορφές και ότι η ασφάλεια είναι πάντα μια προτεραιότητα.