Άγιο φως, του Χρήστου Λάσκου

Το θέμα που προέκυψε τις τελευταίες μέρες σε ό,τι αφορά το στάτους (sic) του Αγίου Φωτός μάς δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε μερικές παράπλευρες σκέψεις, που έχουν, νομίζω, ενδιαφέρον. Όπως είναι γνωστό, το πράγμα ανακινήθηκε από το εσωτερικό της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί θεώρησαν πως πρόκειται για ένα από τα γνωστά «αριστερά» ξεκαρφώματα σε μια περίοδο ιδιαίτερου ζορίσματος για όσους έχουν αναλάβει εργολαβικά το σώσιμό μας.

Δεν μου χρειάζεται αυτή η υπόθεση εργασίας. Θα δεχθώ αντίθετα πως η πασχαλινή «παρέμβαση» των συριζαίων βουλευτών αφορμάται από γνήσια αριστερά αντανακλαστικά και εκφράζει τις καλύτερες προθέσεις «απέναντι στον σκοταδισμό». Δυστυχώς, ακόμη κι έτσι, κανείς δεν σώζεται.

Δείτε γιατί.

Τι έκαναν οι παρεμβασίες; Σχολίασαν αυτήν την ακραία και προκλητική  ανοησία αξιοποιώντας μερικά από τα χειρότερα επιχειρήματα, που θα μπορούσαν να υπάρξουν. Με αποτέλεσμα, οι σταυροφόροι του Αγίου φωτός να κερδίσουν κατά κράτος και να κατοχυρώσουν το … δίκιο τους.

Ο ένας βουλευτής είπε περίπου πως δεν συνάδει -αυτό το καραγκιοζιλίκι- με τις … βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές. Αγνοώντας, προφανώς, από τη μια μεριά, τις εκατοντάδες Φατιμά και τις αντίστοιχες Λούρδες της Καθολικής βορειοδυτικής αποβλάκωσης και επιδεικνύοντας, ταυτόχρονα, έναν ασύγγνωστο για την περίοδο «διαφωτιστικό ευρωπαϊσμό».

Ο άλλος ισχυρίστηκε πως, βεβαίως, αξίζουν οι μέγιστες τιμές στο …φως, αλλά καλύτερο θα ήταν να είναι άλλες!

Ο τρίτος –στην πραγματικότητα πρώτος, χρονικά– και καλύτερος βάσισε την άρνησή του στο γεγονός πως η απόδοση τιμών στο συγκεκριμένο φως συνιστά παγανιστική επιβίωση. Πράγμα που, προφανώς, είναι βαρύτατη κατηγορία σύμφωνα με τους κομμουνιστές της ανανέωσης. Που σημαίνει πως όλα θα έβαιναν καλώς αν δεν υπήρχε πρόβλημα συνοχής από την οπτική του …περιεχομένου του χριστιανισμού. Που σημαίνει, δηλαδή, πως αυτό που συμβαίνει είναι μια ασυγχώρητη σύγκρουση μορφής και ουσίας, την οποία είναι αδύνατον να δεχτεί ένας ριζοσπάστης οπαδός του διαφωτισμού.

Με δυό λόγια, οι παρεμβασίες εξαπέλυσαν επίθεση αποδεχόμενοι ασυνείδητα πως αμύνονται – και μάλιστα μάταια! Αυτό κι αν είναι για την τιμή των όπλων. Και μην ρωτήσετε ποιών όπλων, γιατί κωλύομαι να απαντήσω.

Στην πραγματικότητα, όλοι ξέρουμε τι συμβαίνει – και οι συγκεκριμένοι συριζαίοι βουλευτές. Τον ιδεολογικό τόνο αυτής της κυβέρνησης τον δίνει σε μεγάλο βαθμό ο Καμμένος. Από τη στρατοκαβλίαση των παραδοσιακών χορών και παρελάσεων μέχρι την προνομιακότατη αντιμετώπιση της Ιεραρχίας, οι εθνολαϊκιστικές –εδώ ταιριάζει, απολύτως– αποχρώσεις των ακροδεξιών εταίρων κυριαρχούν άνευ ετέρου.

Γι’ αυτό είναι που ο Μάρκος Μπότσαρης –συγνώμη, Μπόλαρης ήθελα να γράψω– και ο Σωκράτης Φάμελλος εκφράζουν, συπεπικουρούμενοι από τα ψελλίσματα του κυβερνητικού εκπροσώπου,  την πραγματική άποψη της σύνολης κυβέρνησης. Πως το Άγιο Φως, η θαυματουργός αφή του και η αεροπορική κάλυψη των ενεργειών του αποτελούν διαχρονικό έθιμο (με την air -force πινελιά από το πανάρχαιο σημιτικό 2001 μ.Χ.) του έθνους, του γένους, του λαού και του τόπου.

Να καταλήγω σιγά σιγά. Λέγοντας πως η ζημιά που κάνει αυτή η κυβέρνηση –και σε αυτά τα «δευτερεύοντα»– είναι τόσο μεγάλη, που θα κάνουμε πολλά χρόνια για να συνέλθουμε.

Οι αντιδραστικοί επανακάμπτουν παντού και «δικαιώνονται».

Η λέξη οπορτουνισμός, πραγματικά, είναι πολύ φτωχή για να περιγράψει τα συμβαίνοντα.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

About Author: Red Notebook

Το κόκκινο τεφτέρι