ΔΟΛ: Κυβερνητική παρέμβαση με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον ή «ντηλ» με τη «διαπλοκή»;, του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, δεν έχει σημασία, αρκεί να πιάνει τα ποντίκια

Ο Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη είναι το μεγαλύτερο δημοσιογραφικό συγκρότημα στη χώρα. Ενδεχόμενη κατάρρευσή του, λοιπόν, σενάριο εξαιρετικά πιθανό από τη στιγμή που οι τράπεζες καταγγέλλουν τα δάνειά του, θα έχει τριπλό οικονομικό αντίκτυπο: για τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους, για τους μετόχους (δηλαδή τον Ψυχάρη), αλλά και γενικότερα για την αγορά. Από αυτή τη σκοπιά, η «διάσωση» του Οργανισμού είναι σοβαρό οικονομικό, και μαζί πολιτικό ζήτημα. Και ως τέτοιο, αφορά προφανώς την (όποια) κυβέρνηση.

Ιδίως για την παρούσα κυβέρνηση, η παρέμβαση υπέρ των εργαζομένων σε μια μεγάλη επιχείρηση κοντά στο «κανόνι», θα έπρεπε να είναι καύχημα. Κρίνοντας από την αμηχανία που ακολούθησε την είδηση ότι ο Βασίλης Μουλόπουλος ανέλαβε ρόλο στον ΔΟΛ, δεν πρόκειται καταφανώς γι' αυτό. Πολιτικό στοίχημα, σε άλλες περιπτώσεις –λ.χ. στην υπόθεση του Μαρινόπουλου–, το πολιτικό τώρα υποβαθμίζεται σε καθαρά προσωπικό του Μουλόπουλου. Κι αυτός ο τελευταίος, αν μείνει κανείς στις επίσημες δηλώσεις από τις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ, «προστατεύεται» σαν κάποιος που λειτουργεί αυτοβούλως – πάντως σίγουρα όχι με γνώμονα την υπεράσπιση κάποιου δημόσιου συμφέροντος.

Ο ΔΟΛ στον ΣΥΡΙΖΑ…

Δεν πρόκειται για σχολαστικισμό: το ναυάγιο του ΔΟΛ συνιστά αποτυχία της καπιταλιστικής οικονομίας, και δη του «τριγώνου της αμαρτίας», όπως χαρακτήριζε ο ΣΥΡΙΖΑ το τρίγωνο «ΜΜΕ, τράπεζες, πολιτικό σύστημα». Η αντιμετώπιση μιας τέτοιας αποτυχίας από στέλεχος προσκείμενο στην κυβέρνηση θα έπρεπε να έχει την ανάλογη πολιτική και επικοινωνιακή στήριξη, αν μιλάμε για μια κυβέρνηση που πράγματι μεριμνά για τους εργαζόμενους, την εξυγίανση του μιντιακού τοπίου και, μέσω αυτού, για τον εκδημοκρατισμό του πολιτικού συστήματος. Ο φιλοκυβερνητικός τύπος, όμως, είναι διαιρεμένος. Τα κομματικά μέσα αμήχανα, απαντούν στις επιθέσεις της αντιπολίτευσης, ενώ οι υποστηρικτές της κυβέρνησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φαίνονται μάλλον αιφνιδιασμένοι. Αν επρόκειτο για νίκη, συμβολική και υλική –νίκη: όχι «ντηλ» με αμοιβαία οφέλη, χωρίς καν συλλογική κυβερνητική και κομματική απόφαση–, οι χειρισμοί, και ακόμα περισσότερο το κλίμα, θα ήταν τελείως διαφορετικά.

Ας αναστείλουμε όμως για λίγο το συμπέρασμα: σε μια τόσο κακή οικονομική κατάσταση, δεν είναι προτιμότερη μια πολιτική παρέμβαση για να υπάρχει επόμενη μέρα στον ΔΟΛ; Έστω και με συζητήσιμους χειρισμούς, είναι καλύτερο να αφεθούν τα πράγματα στην τύχη τους, τόσο στο οικονομικό σκέλος, όσο και στο πολιτικό – στις «προτιμήσεις», δηλαδή, που θα δείχνει στο εξής το Συγκρότημα; Καλό δεν είναι που η «ναυαρχίδα της διαπλοκής» ναυάγησε κι έπεσε στην ανάγκη της κυβέρνησης;

Υπό τρεις προϋποθέσεις θα είχε νόημα το ερώτημα: Πρώτον, αν ο Σταύρος Ψυχάρης υποχρεωνόταν να πληρώσει στο ακέραιο τα σπασμένα, όπως κάθε άλλος στη θέση του – αντί να τύχει διακριτικής ευνοϊκής «ρύθμισης» με κρατική παρέμβαση. Δεύτερον, αν ο ΔΟΛ λειτουργούσε στο εξής με άλλο μοντέλο, και όχι με «δανεικά», χάριν των μετόχων ή των πολιτικών προστατών του. Και τρίτον, αν η νέα λειτουργία έδινε και διαφορετικό κοινωνικό στίγμα, από αυτό της ιδιοτελούς κρατολατρείας των λαμπρακικών Μέσων. Κανείς δεν φαίνεται, ωστόσο, διατεθειμένος να εγγυηθεί γι’ αυτά. Να εγγυηθεί, δηλαδή, ότι η εμπλοκή Μουλόπουλου δεν είναι μια ακόμα στιγμή στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να φτιάξει δικό του μιντιακό τοπίο. Δικό του, όχι για να στηρίξει τον κόσμο που κινητοποιούσε το κόμμα ως τον Ιούλιο του 2015, απέναντι στη μονοφωνία των «διαπλεκόμενων»· αλλά για να εξισορροπήσει επικοινωνιακά την απόσυρση αυτού ακριβώς του κόσμου, προσβλέποντας και σε ευνοϊκές εξελίξεις στην Κεντροαριστερά. Για να στηρίξει, λοιπόν, το δικό του σύστημα (μνημονιακής) εξουσίας όσο αυτό είναι δυνατό – ακριβώς όπως οι προηγούμενοι.

Ας θυμόμαστε ότι δεν μιλάμε εν κενώ. Θέλω να πω, ούτε τα κομματικά Μέσα και η «νέα ΕΡΤ», ούτε τα πρόσφατο σίριαλ με τον Καλογρίτσα και τον «γάτο Ιμαλαΐων», ούτε ο φιλοκυβερνητικός μιντιακός αστερισμός –απ’ το Συγκρότημα Κουρή και το  Documento ως τα διάφορα σάιτ–, αποτελούν δείγμα γραφής προς άλλη κατεύθυνση.

…ή ο ΣΥΡΙΖΑ στον ΔΟΛ;

Είναι αυτά που συνηγορούν στο αποκαρδιωτικό συμπέρασμα: το χαμήλωμα του πήχη, από το «τέλος των Μνημονίων» στη «λιγότερο κακή» διαχείρισή τους, άφησε την κυβέρνηση με μόνη σημαία τη μάχη για το «τέλος της διαπλοκής». Με την ίδια μέθοδο, ο πήχης κατεβαίνει σήμερα, από την επαγγελία του «τέλους», στην καταθλιπτική πραγματικότητα της «λιγότερο κακής» διαπλοκής: κακός ο ΔΟΛ, αλλά δεν είναι και «Πρώτο Θέμα». Κοινός παρονομαστής, και στη μια και την άλλη περίπτωση, η (πολλοστή) θυσία κι αυτού ακόμα του συμβολικού «ηθικού πλεονεκτήματος». Η καταρράκωσή του, όμως, δεν είναι μόνο ζήτημα ηθικής.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

About Author: Red Notebook

Το κόκκινο τεφτέρι