• /var/www/rednotebook.gr/httpdocs/wp content/uploads/2016/12/161219 zoi oxi epiviosi

Φάκελος RedNotebook: Αριστερά ή Ανοίγοντας δρόμους εκεί που στενεύουν οι δρόμοι

Το κλείσιμο κάθε χρονιάς έρχεται, συνήθως, με απολογισμούς και ευχές. Για την Αριστερά –τα κόμματα, τις συλλογικότητες, τους ανθρώπους που απέρριψαν τη συνθηκολόγηση του περσινού Ιουλίου–, ο ενάμισης χρόνος μετά τη συριζική «διάβαση του Ρουβίκωνα» δεν ήταν χρόνος καθήλωσης και αναπόλησης – κι αυτό, παρά την τεράστια απογοήτευση και τον κατακερματισμό. Ήταν «γεμάτος» ενάμισης χρόνος. Η έμπρακτη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, απ’ τις καταλήψεις και τα λιμάνια ως το City Plaza που στάθηκε όρθιο, οι δυναμικές παρεμβάσεις στα δικαστήρια που ακύρωσαν πλειστηριασμούς, η «ανυπάκουη» διαδήλωση ενάντια στην επίσκεψη Ομπάμα και οι αντιφασιστικές κινητοποιήσεις με φόντο τη δίκη της Χ.Α., η υπεράσπιση της ΒΙΟΜΕ και των Σκουριών και το άνοιγμα της συζήτησης για τα κοινά (αλλά και τα πρώτα ενθαρρυντικά εγχειρήματα συνεργασίας της ριζοσπαστικής Αριστεράς, όπως στους εκπαιδευτικούς της Βόρειας Ελλάδας…), ήταν μερικά από τα τεκμήρια: έστω αργά και αντιφατικά, έστω αποσπασματικά ή χαμηλότερα απ’ τις ανάγκες και τις προσδοκίες, κάτι (σημαντικό) κινείται.

Οι δρόμοι παρέμειναν ανοιχτοί – αυτό δεν αναιρεί ωστόσο ότι στενεύουν. Για μια ακόμα φορά, δηλαδή, διαψεύδεται πως, «όσο χειρότερα, τόσο καλύτερα»: αν οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων χειροτερεύουν και οι προσδοκίες τους συρρικνώνονται, η αδυναμία του «υποκειμενικού παράγοντα», της Αριστεράς, να συνενώσει προσδοκίες και να δείξει εναλλακτικές, δεν βεβαιώνει ότι ο κόσμος «μπορεί και χωρίς Αριστερά» – αντίθετα, εντείνει την απογοήτευση και την παραίτηση, τον κατακερματισμό και την αποστράτευση. Στενεύει τους δρόμους. Είμαστε ακριβώς σε αυτή τη στιγμή. Kι είναι θετικό ότι, την ίδια στιγμή, όλο και περισσότερα τμήματα του κινήματος το αντιλαμβάνονται ακριβώς έτσι.

Η πρόταση της Δικτύωσης για τη Ριζοσπαστική Αριστερά για μια συνδιάσκεψη για τις εναλλακτικές, οι ανάλογοι προβληματισμοί της Αριστερής Ριζοσπαστικής Κίνησης, η σχετική συζήτηση στη ΛΑΕ και οι παρεμβάσεις αγωνιστών-τριών από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δείχνουν ότι υπάρχουν αντανακλαστικά. Στη συζήτηση αυτή θέλει να συμβάλει και το αφιέρωμα του Red Notebook που ξεκινά σήμερα. Η ανοιχτή, ειλικρινής συζήτηση για τη μέθοδο, για το πώς δηλαδή ανοίγουμε δρόμους όταν στενεύουν οι δρόμοι, είναι, πιστεύουμε, πιο αποτελεσματική και «υλική» κι από τις πιο αισιόδοξες ευχές.

Γράφουν:

Αντώνης Νταβανέλος, «Η αναγκαία πολιτική συμμαχιών» [εδώ]

Θανάσης Σκαμνάκης, «Τίποτα δεν περιμένει»  [εδώ]

Αντώνης Φάρας, Λίνα Θεοδώρου, «2+2=5 [εδώ]

Σίμος Σιμωτάς, «Αντικαπιταλιστική Αριστερά ή πολιτική εκπροσώπηση χωρίς κοινωνικό βάθος; [εδώ]

Αντρέας Παγιάτσος, «Κάποιες προτάσεις για την Αριστερά του μέλλοντος μας» [εδώ]

Άλκης Αντωνιάδης, «Πέρα από την ενότητα» [εδώ]

Μαριάννα Τσίχλη, «Το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο, κρίσιμος κόμβος για μια αριστερή, ριζοσπαστική στρατηγική» [εδώ]

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

About Author: Red Notebook

Το κόκκινο τεφτέρι