Η Αριστερά ελπίζει ή μαθαίνει;, του Βαγγέλη Γέττου

1. Η Αριστερά δεν ξέρει πώς να εφαρμόσει μνημόνιο. Εκτός και αν η «διακεκαυμένη ζώνη» συνίσταται σε ταχύρυθμα θερινά φροντιστήρια μετατροπής των αδιαπραγμάτευτων αρχών μας σε εργαλειοθήκη διαχείρισης ενός κράτους που ανά πάσα στιγμή θα αφεθεί από τους δανειστές να καταρρεύσει.

2. Η Αριστερά δεν μπορεί να εφαρμόσει μνημόνιο. Εκτός και αν έχει αποφασίσει να συμμαχήσει με τους αναγκαίους αρωγούς μιας τέτοιας επιχείρησης (κανάλια και ΜΑΤ). Τα μνημόνια είναι προσαρμοσμένα στη λειτουργία ενός συστήματος διαπλοκής ακριβώς γιατί τα χρήματα που δίνονται σαν αντάλλαγμα κατευθύνονται προνομιακά στο λίκνο της διαπλοκής: τις ελληνικές τράπεζες.

3. Η Αριστερά δεν μπορεί να αυτοκτονήσει χρήζοντας ως βασική «αντιμνημονιακή» δύναμη τον κυνηγό της κεφαλής της, το φασισμό και τους νεοναζί δολοφόνους της Χ.Α. Παρά τις γνωστές εκλεκτικές συγγένειες του ναζιστικού μορφώματος με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και άλλους ολιγάρχες, η Αριστερά αποχωρώντας από την ζώνη εναντίον της λιτότητας, παραχωρεί την αντιπολίτευση στον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη. Σε αντίστοιχο λάθος είχε προβεί η γερμανική σοσιαλδημοκρατία του μεσοπολέμου παραδίδοντας τα κλειδιά της αντιπολίτευσης στον Χίτλερ. Σήμερα οι νεοναζί όλης της Ευρώπης φαντάζομαι ότι πανηγυρίζουν. Εκτός κι αν τελικά ο φασισμός δεν είναι και τόσο μεγάλος κίνδυνος όσο υποστηρίζουμε εδώ και πέμτε χρόνια.

4. Η Αριστερά δεν είναι χρήσιμη μόνο όταν κυβερνά. Η στρατηγική της Αριστεράς εμπλέκει σε ένα μακρόπνοο σχέδιο την κοινωνία, τους αγώνες της, αναγκαίες υποχωρήσεις και προωθητικές ενέργειες, απώτατο όριο των οποίων όμως είναι να μην αλλοιωθεί, να μην συντριβεί το πρόταγμά της μέσα στις σχέσεις εξουσίας στις οποίες παρεμβαίνει.

5. Η Αριστερά δεν είναι δυνατόν να ξανασυσπειρώνει σύσσωμη την κατακερματισμένη αστική αντιπολίτευση. Δεν έχουμε το δικαίωμα να δώσουμε το κοινοβουλευτικό φιλί της ζωής σε ένα αποσαθρωμένο, διεφθαρμένο κομματικό δυναμικό, σταθερή στρατηγική του οποίου είναι ο πολιτικός πνιγμός της κυβερνώσας Αριστεράς. Οι επιλογές της αριστερής κυβέρνησης δεν μπορούν παρά να στηρίζονται σε αριστερούς βουλευτές. Η αριστερή κυβέρνηση δεν μπορεί να εξαρτάται από την ανοχή του νεοφιλελεύθερου κοινοβουλευτικού τόξου. Είναι τουλάχιστον ντροπιαστικό για μία αριστερή κυβέρνηση που απώλεσε άτυπα στην δεδηλωμένη, όχι μόνο να μην την πολεμά η Δεξιά και το Ποτάμι, αλλά αντίθετα, να την συγχαίρουν κιόλας.

6. Η Αριστερά δεν μπορεί παρά να έχει την συγκατάθεση των υποστηρικτών της. Η ακατανόητη διαχείριση του ΟΧΙ της 5ης Ιουλίου δεν απογοήτευσε απλώς τους δημοκρατικούς πολίτες. Δυστυχώς έκανε πολύ μεγαλύτερη ζημιά: αναστήλωσε την φαιά κοινωνική αντιπολίτευση.

7. Η Αριστερά δεν μπορεί να κάνει την βρώμικη δουλειά για λογαριασμό της αστικής τάξης και της διαπλοκής. Η ελληνική Αριστερά και ο έλληνας πρωθυπουργός, εφόσον «δεν είναι παντός καιρού» (βλ. συνέντευξη στην ΕΡΤ, 29.6.15) οφείλουν να συμπεριλάβουν στην τακτική τους το ενδεχόμενο της παραίτησης. Αν το μνημόνιο είναι μονόδρομος, γιατί πρέπει να το εμπνευστεί και να το στηρίξει η Αριστερά; Τα ίδια μονόπλευρα επιχειρήματα περί μονοδρόμου χρησιμοποίησαν το ΠΑΣΟΚ το 2010 και η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΔΗΜΑΡ το 2012. Τότε υπήρχε άλλος δρόμος; Ναι. Γι’ αυτό και η Αριστερά καταψήφισε το μνημόνιο και το μεσοπρόθεσμο. Μόνο παραιτούμενη από την κυβερνητική εξουσία και προκηρύσσοντας εκλογές με γραμμή ρήξης μπορεί να διατηρήσει την ισχυρή της δυναμική, να ανασυγκροτηθεί, να περιμένει την διαφαινόμενη αλλαγή στην Ισπανία και να επανέλθει δυναμικά στο προσκήνιο. Αντίθετα, η πολιτική αυτοκτονία μέσω της ανάληψης μνημονιακών δεσμεύσεων, του ξεπουλήματος εθνικών υποδομών και την διάλυση και άλλων μεσαίων κοινωνικών τάξεων, είναι πράξη χωρίς επιστροφή

8. Η Αριστερά δεν μπορεί να βλέπει την εξουσία σαν τιμαλφές. Η ανάληψη της εξουσίας προκύπτει σαν αποτέλεσμα συσχετισμών, εσωτερικών αλλά και διεθνών. Δεν μπορούμε να προσποιούμαστε ότι θα διατηρήσουμε τους συσχετισμούς υπέρ μας, όταν καλούμαστε να υλοποιήσουμε το 80% της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Μία αριστερή πολιτική εξουσία που τρέπεται στις πιο (αυτό)καταστροφικές κυβερνητικές ατραπούς, μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτες αλλοιώσεις στο δίπολο Αριστερά-Δεξιά, που εμείς διατεινόμαστε ότι δεν μπορεί παρά να ισχύει.

9. Η Αριστερά οφείλει να επανέλθει στο προσκήνιο ως δύναμη ρήξης. Κανείς δεν αμφισβητεί την ειλικρίνεια και την εντιμότητα της πεντάμηνης διαπραγμάτευσης. Κανείς δεν διατηρεί αμφιβολίες για την πραγματική βούληση αυτής της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση σεβάστηκε την πλειοψηφία του ελληνικού λαού που δεν επιθυμούσε εξαρχής υπερβατικές αποφάσεις. Τώρα όμως φτάσαμε στο απόλυτο αδιέξοδο. Η κυβέρνηση έχει για δεύτερη φορά τη δυνατότητα -και μάλιστα ενισχυμένη με πρωτοφανή τρόπο από το δημοψήφισμα- να αναπτύξει, εντός κάποιων μηνών, ένα σχέδιο απεμπλοκής από τη λιτότητα. Πριν από πέντε χρόνια, ακόμα και πριν από δύο εβδομάδες, έννοιες όπως κρατικοποίηση τραπεζών, capital controls, κλείσιμο καναλιών λόγω μη καταβολής φόρων θα αντιμετωπίζονταν ως αποκρουστικές από την κοινή γνώμη. Πλέον, μέσω και της αποκρυστάλλωσης της ταξικής ψήφου στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, ο λαός πρέπει να αρχίσει να εκπαιδεύεται στην αλήθεια και στις πραγματικά δύσκολες αποφάσεις.

10. Η Αριστερά οφείλει να μαθαίνει και όχι να ελπίζει. Η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί για ακόμη μία φορά να εύχεται την απομείωση του χρέους εκ μέρους των δανειστών που… αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και συμπάσχουν. Η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί για μία ακόμη φορά να εύχεται την εμπροσθοβαρή εκταμίευση μέρους του αναπτυξιακού πακέτου Γιούνκερ ερμηνεύοντας την πρόθεση του προέδρου της Κομισιόν εντός ενός συναισθηματικού πλαισίου. Η ελπίδα τελείωσε. Η εμπειρία ας αποτελέσει, επιτέλους, τον βασικό μας οδοδείκτη.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

About Author: Red Notebook

Το κόκκινο τεφτέρι