• 23-03-14-newroz-ertugrul-kurkcu-konusmasi2

Συνέντευξη με τον Ερτουγρούλ Κιουρκτσού, βουλευτή του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP)

Ο Ερτουγρούλ Κιουρκτσού (Ertuğrul Kürkçü) είναι μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του κινήματος του ’68 στην Τουρκία. Στις 18 Οκτώβρη του 1970 εξελέγη γενικός γραμματέας της Ένωσης της Επαναστατικής Νεολαίας (DEV-GENÇ), την βασική οργάνωση του αριστερού/κομουνιστικού φοιτητικού κινήματος. Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 συμμετείχε στη δημιουργία του τουρκικού λαϊκού μετώπου για την απελευθέρωση (THKP-C) μια από τις τρείς βασικές οργανώσεις ένοπλου αντάρτικου της Τουρκίας. Ήταν ο μόνος επιζών της επιχείρησης του τουρκικού κράτους να δολοφονήσει την ηγεσία των οργανώσεων THKP-C και THKO στις 30 Μαρτίου του 1972 στο Κιζίλντερε (Kızıldere). Καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά η ποινή του μετατράπηκε σε τριάντα χρόνια φυλάκιση. Αποφυλακίστηκε το 1986, κατά τη διάρκεια αλλαγών στον νόμο. Μετά την αποφυλάκισή του ασχολήθηκε με την έκδοση της εγκυκλοπαίδειας «Σοσιαλισμός και κοινωνικοί αγώνες». Συνέχισε την πολιτική του δραστηριότητα συμμετέχοντας στη δημιουργία του ÖDP και στη συνέχεια του SYKP (Κόμμα για την Ανασύνθεση και τον Σοσιαλισμό), με το οποίο ξεκίνησε την δημιουργία του συνασπισμού για «Ειρήνη, Δημοκρατία και Εργασία» μαζί με το Κουρδικό κόμμα (BDP). Εξελέγη βουλευτής και συμμετείχε σε επιτροπές δικαιωμάτων στη βουλή. Τέλος, συνέβαλλε καθοριστικά στην εξέλιξη αυτού του συνασπισμού οργανώσεων με αποτέλεσμα τη δημιουργία του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP). Το κόμμα αυτό είναι το τέταρτο στις δημοσκοπήσεις για τις εκλογές του Ιουνίου εκπροσωπώντας ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, των κινημάτων και του κουρδικού λαού.

Τη συνέντευξη πήρε η Έμμυ Καρίμαλη

11096443_10152902489844209_4929694652038075847_n


Όσο πλησιάζουν οι εκλογές του Ιουνίου τα βλέμματα στρέφονται στο κόμμα που δημιουργήσατε πριν περίπου τρία χρόνια ως συνασπισμό αριστερών και κουρδικών οργανώσεων. Το HDP θα αλλάξει τους συσχετισμούς στο πολιτικό πεδίο της χώρας και θα κλονίσει την μοναρχία του Ερντογάν. Στην Τουρκία ο εκλογικός νόμος είναι περίπλοκος. Τα προηγούμενα χρόνια οι υποψήφιοί σας κατέβαιναν σε ψηφοδέλτια ανεξαρτήτων, αφού διαφορετικά δεν θα είχατε την δυνατότητα, σαν κόμμα του 6%, να εκλέξετε βουλευτές, λόγω του ορίου του 10% για την είσοδο στην βουλή. Σε αυτή την εκλογική αναμέτρηση επιλέγετε να κατεβείτε σαν ενιαίο κόμμα διεκδικώντας ακόμα μεγαλύτερη εκπροσώπηση.

Όλα άρχισαν μετά την επιτυχημένη καμπάνια του Σελαχαττίν Ντεμιρτάς, όταν ο συνασπισμός αριστερών και κουρδικών οργανώσεων πήρε ένα ποσοστό του 9,8% σε μια σημαντική εκλογική αναμέτρηση, τον περασμένο Αύγουστο, για την προεδρία. Έτσι,  άνοιξε μια νέα κουβέντα μέσα στο κόμμα για το πώς θα κινηθούμε στις βουλευτικές εκλογές. Για πολλούς, όπως και για μένα, αυτό το ποσοστό δεν είναι αξιόπιστο, αφού αποτέλεσε μια ψήφο αποδοκιμασίας απέναντι στον Ταγίπ Ερντογάν και στον ισλαμιστή υποψήφιο του CHP (μετά την συνεργασία με το εθνικιστικό MHP). Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις μας δίνουν πλέον μεγαλύτερα ποσοστά και δείχνουν ότι μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου έχει την πρόθεση να μείνει στο πλευρό του HDP αποδεικνύοντάς μας πως η αυτή η ψήφος δεν είναι τόσο ασταθής. Η ίδια δημοσκόπηση παρουσιάζει ένα επιπλέον ποσοστό 1% που θα μας στηρίξει ακριβώς λόγω της ύπαρξης αυτού του ορίου.

Στην απόφαση να κατεβούμε με αυτόν τον τρόπο στις εκλογές συμφώνησε το PKK, αφού αναγγέλθηκε δια στόματος Οτσαλάν, τον περασμένο Οκτώβρη, και δεν σκοπεύουμε να κάνουμε πίσω από αυτή με οποιοδήποτε τίμημα, γιατί η όποια υποχώρηση θα είναι καταστροφική. Η κοινωνία πλέον γνωρίζει ότι με το να δοθεί ένα επιπλέον 0,5% στο HDP είναι πολύ πιο σημαντικό από το να δοθεί στο CHP, αφού η είσοδος μας στη βουλή σαν ενιαίο κόμμα, περνώντας το όριο, θα κόψει τριάντα έδρες από το AKP και κάπως έτσι θα τελειώσει το όνειρο του Ταγίπ Ερντογάν να γίνει ο «σουλτάνος» της Τουρκίας. Κάθε λογικός ψηφοφόρος που δεν θέλει να εδραιωθεί το AKP, και ο Ερντογάν να ανακηρύξει τον εαυτό του σε αυτοκράτορα, γνωρίζει πως αυτό θα το εξασφαλίσει ψηφίζοντας το HDP. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη στήλη του στην εφημερίδα Τζουμχουριέτ, επιφανής κεμαλιστής αρθρογράφος περιγράφει την αναγκαιότητα να στηριχτεί το HDP, δίνοντας μια κατεύθυνση σε πολλούς «προοδευτικούς» κεμαλιστές προς εμάς. Αυτό απλά αποτελεί μια τακτική των κεμαλιστών, γνωρίζουμε πως ιδεολογικά παραμένουν πολύ μακριά από εμάς. Κάπως έτσι εκτιμώ πως έχουμε ήδη υπερβεί το 10%.

Αλλά… υπάρχει και ένα αλλά, το οποίο προέρχεται από την συνέχιση της σχέσης μας με το PKK. Ουσιαστικά, αγωνιζόμαστε για κοινωνικά δικαιώματα και δημοκρατία και από την άλλη διαπραγματευόμαστε με την κυβέρνηση για ειρήνη. Κάτι τέτοιο ερμηνεύεται με άσχημο τρόπο, δημιουργώντας σενάρια για κρυφή συμφωνία μαζί τους. Αυτή η λάθος ερμηνεία προκαλεί δισταγμούς και αν χάνουμε κάποιες ψήφους είναι λόγω αυτού. Οι αμφιβολίες ξεκίνησαν με το κάλεσμα του Οτσαλάν να σταματήσουν οι εχθροπραξίες και να πάμε σε συνέδριο. Στόχος μας είναι να μην δημιουργούνται τέτοια σενάρια, κάτι το οποίο δεν είναι καθόλου εύκολο.

Από την μια αγωνιζόμαστε εναντίον του AKP και από την άλλη το κάνουμε συνομιλητή μας. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει εναλλακτική. Το AKP είναι το μόνο κόμμα με το οποίο μπορούμε να συζητήσουμε επί του κουρδικού, αφού το CHP σκοπεύει να συνεργαστεί και επίσημα με το MHP έχοντας σαφή εθνικιστικά και αντικουρδικά χαρακτηριστικά.

Αυτός ο δρόμος που επιλέξατε, λοιπόν, αποτελεί τελικά ένα μεγάλο ρίσκο ή ανεξαρτήτως αποτελέσματος το HDP θα είναι κερδισμένο;

Εμείς πιστεύουμε πως αυτή μας η επιλογή είναι σωστή και θα πετύχουμε. Δεν μπορούμε να πορευόμαστε με τον φόβο του «αν». Αν δεν καταφέρουμε να φτάσουμε το 10%, τότε θα δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε το ζήτημα, παρόλο που δεν πιστεύω ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο. Γιατί; Λόγω της λογικής των εκλογών, όπως εξήγησα πριν, αλλά και λόγω του ότι αυτή τη φορά έχουμε μια ξεκάθαρα ανοδική πορεία. Υπολογίζουμε τις επιπλέον ψήφους των μεταναστών στο εξωτερικό. Οι εκλογές θα γίνουν το καλοκαίρι, όπου όλοι οι εργάτες αλλά και οι φοιτητές θα είναι στον τόπο καταγωγής τους. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι 500.000 επιπλέον ψήφους, που πιστεύουμε ότι θα βρούμε. Παρόλα αυτά όμως, για να απαντήσω στην ερώτησή σου, αν δεν καταφέρουμε να μπούμε στη βουλή, θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο ζήτημα. Όχι επειδή δεν θα είμαστε εμείς μέσα, αλλά επειδή δεν είναι νόμιμο να αποκλείεται από τη βουλή ένα κόμμα που εκφράζει τόσο μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Άλλωστε, ένα τόσο υψηλό ποσοστό για την είσοδο στη βουλή δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο.

Δημιουργείται λοιπόν το εξής πρόβλημα: πώς είναι δυνατόν να συνεχιστεί η διαδικασία ειρήνευσης όταν ο συνομιλητής του τουρκικού κράτους είναι πλέον εκτός βουλής; Τόσο η κυβέρνηση όσο και το κράτος θα βρεθεί σε μια φριχτή κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Άρα λοιπόν ο Ερντογάν είναι αυτός που θα ζημιωθεί, είτε χάνοντας τριάντα έδρες στη βουλή, είτε έχοντας να αντιμετωπίσει μια μεγάλη κρίση στη διαδικασία ειρήνευσης.

Ακριβώς. Η Τουρκία θα μετατραπεί σε κόλαση. Κανείς δεν θα αποδεχτεί τον Ερντογάν μετά από αυτό. Μέσα στο ίδιο του το κόμμα εκφράζεται έντονα η διαφωνία για το νέο σύστημα προεδρίας που προωθεί, το ίδιο ισχύει και για το 60% των ψηφοφόρων του. Θα καταλήξει απομονωμένος πολιτικά μέσα στο παλάτι του.

Το κόμμα σας λοιπόν έχει μόνο να κερδίσει.

Πολύ σωστά.


Όπως έγινε με τον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και με εσάς, ένα κομμάτι των ψηφοφόρων σας στηρίζει προκειμένου να δείξει την δυσαρέσκεια του προς την παρούσα κυβέρνηση.

Αυτό είναι αλήθεια. Για κάποιους, το να στηρίξουν το HDP δεν είναι επικίνδυνο γιατί γνωρίζουν πως δεν πρόκειται να γίνει κυβέρνηση αλλά το κάνουν για να περιορίσουν τον Ερντογάν. Μας έχουν ακόμα στο μυαλό τους σαν τρομοκράτες, οπαδούς του Οτσαλάν, αλλά ξέρουν πως δεν θα πάρουμε την εξουσία ούτε το στρατό στα χέρια μας και νιώθουν την ασφάλεια να ψηφίσουν ένα κόμμα που θα παραμείνει μικρό. Πέρα από το κομμάτι της «λογικής» ψήφου που θα ζημιώσει τον Ερντογάν, υπάρχει και η συναισθηματική. Ο καινούργιος πρόεδρος Σελαχαττίν Ντεμιρτάς είναι πολύ δημοφιλής. Είναι ένας πολιτικός που εμπνέει, ένα νέο καλό παιδί, ένας «καλός» κούρδος, και όχι ένας που μοιάζει με τρομοκράτη, οπότε αυτό τους δημιουργεί ασφάλεια. Οι άνθρωποι, λοιπόν, σήμερα, δεν είναι όπως παλιά, να ψηφίζουν σύμφωνα με την παράδοση της οικογένειας, αλλά υπολογίζουν το συμφέρον τους και θέλουν να στηρίξουν μια εναλλακτική πολιτική. Μπορούμε συνεπώς να υπολογίζουμε ότι τα πράγματα έχουν αρχίσει να αλλάζουν και νιώθω τυχερός που ζω σε αυτήν την περίοδο και συμβάλλω σε αυτή την αλλαγή.


Μέχρι τώρα, όμως, η κατάσταση στην Τουρκία πολιτικά και κοινωνικά χειροτερεύει, είδαμε πρόσφατα τα γεγονότα που συνέβησαν στην βουλή, την επίθεση που δεχτήκατε στο κεφάλι από βουλευτές του AKP. Ποιες είναι οι σκέψεις σας μετά από αυτό το περιστατικό, αλλά και για την γενικευμένη καταστολή που ολοένα και κλιμακώνεται;

Ανάμεσα στα μέλη του AKP επικρατεί μια μεγάλη ένταση. Όλο αυτό το διάστημα έχουν χάσει την επαφή με την κοινωνία. Αν περάσει αυτός ο νόμος, τότε το AKP θα είναι ένα οπλισμένο κόμμα. Η αστυνομία θα μετατραπεί σε στρατό του για να εξασφαλίσει την κυριαρχία του. Θέλουν, λοιπόν, να ψηφιστεί νωρίτερα από τις εκλογές και εμείς, για άλλη μια φορά, είμαστε εμπόδιο στην πολιτική τους. Όταν μια βουλευτής μας προσπάθησε να τοποθετηθεί στη διαδικασία, ένας άλλος βουλευτής από το AKP προσπάθησε να την εμποδίσει. Αυτό δημιούργησε μια ένταση, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να την σπρώχνουν. Στην προσπάθειά μου να την γλιτώσω από τα χέρια τους χτυπήθηκα από έναν άλλο βουλευτή και πέφτοντας κάτω τραυματίστηκα στο κεφάλι. Οι βουλευτές των άλλων κομμάτων παρακολουθούσαν απαθείς αυτή τη φριχτή κατάσταση. Το περιστατικό εκτυλίχθηκε σε μια συνεδρίαση κεκλεισμένων των θυρών και καταγράφηκε από τα κινητά ορισμένων βουλευτών. Η δημοσιοποίησή του ήταν μια καταστροφή για τις δημόσιες σχέσεις του AKP. Πρώτη φορά στην ιστορία συμβαίνει να χτυπούν μια μειοψηφία βουλευτών. Η φήμη τους κλονίστηκε σοβαρά. Εμείς από την πλευρά μας κάνουμε ότι μπορούμε για να δείξουμε την αντίθεσή μας, και στις πρακτικές αυτές, αλλά και στον νόμο.


Αυτή η έλλειψη σοβαρότητας και ψυχραιμίας πιστεύετε ότι είναι σημάδι αδυναμίας του AKP;

Ναι! Είναι σε πανικό, γιατί βλέπουν ότι χάνουν δυνάμεις και χρόνο. Αυτός ο κατασταλτικός νόμος είναι πολύ σημαντικός και προσπαθούν να τον περάσουν το γρηγορότερο. Πολύ βλακωδώς ο νόμος έχει 132 άρθρα, κάθε ένα χρειάζεται μια ολόκληρη μέρα συζήτηση. Εμείς προσπαθούμε να καθυστερήσουμε όσο γίνεται τη διαδικασία και πλέον είναι φανερό ότι δεν προλαβαίνουν να ολοκληρώσουν την ψήφιση μέχρι τις εκλογές. Αλλά οι αντιδράσεις τους είναι πολύ παιδικές, νομίζουν ότι με αυτή τη συμπεριφορά θα μας φοβίσουν ώστε να μην μιλήσουμε. Χάνουν το μέτρο, τη λογική και την αυτοσυγκράτηση τους όλο και περισσότερο αλλά εμείς αντιστεκόμαστε με πολιτικούς όρους.

Θα γυρίσω την κουβέντα στα οικονομικά και θα σας ζητήσω ένα σχόλιο για την ευρέως διαδεδομένη εκτίμηση ότι η τουρκική οικονομία είναι μια φούσκα που σύντομα θα σκάσει

Δεν ξέρω αν θα εκραγεί ή όχι, πάντως πολύ σύντομα θα αρχίσει να δυσκολεύει η κατάσταση. Τα προβλήματα θα είναι τόσο οικονομικά όσο και στο κομμάτι της παραγωγής. Το μεγαλύτερο μέρος της τουρκικής οικονομίας στηρίζεται στον κατασκευαστικό τομέα, τη βιομηχανία σίδερου και ατσαλιού. Αυτός ο τομέας μπαίνει σε μια περίοδο κρίσης λόγω της μείωσης της ζήτησης αλλά και λόγω της υποτίμησης της τουρκικής λίρας (όλες οι πρώτες ύλες είναι εισαγόμενες, εκτός από το τσιμέντο και την άμμο). Η ανοικοδόμηση συνεχίζεται δημιουργώντας ένα τρομερά μεγάλο κτιριακό απόθεμα που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί και είναι προφανές ότι αυτή η βιομηχανία σύντομα θα καταρρεύσει παρασέρνοντας μαζί της όλη την οικονομία. Αυτό το σενάριο είναι που τρομοκρατεί τον Ερντογάν και τον οδηγεί σε σπασμωδικές κινήσεις, καθώς γνωρίζει πως μια αποτυχημένη οικονομική πολιτική θα σφραγίσει το τέλος του. Όλα αυτά τα χρόνια το βασικό του επιχείρημα, πέρα από την θρησκευτική ρητορική, ήταν ότι δημιούργησε μια οικονομία που λίγο πολύ λειτουργούσε. Το κοινωνικό κράτος και οι παροχές είναι καλύτερες από το παρελθόν και ένα κομμάτι του λαού θεωρεί πως ακόμα και αν είναι μια κυβέρνηση των πλουσίων, τους στήριξε.


Μια οικονομική κρίση ενδεχομένως να αλλάξει τους συσχετισμούς στη χώρα αλλά το πόσο γρήγορα θα γίνει αυτό δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Για παράδειγμα στην Ελλάδα, ακόμα και αν η σημερινή κυβέρνηση είναι ριζοσπαστική, προϋπήρξαν πέντε χρόνια σκληρής λιτότητας και καταστολής.

Κατά τη γνώμη μου, η περίπτωση της Ελλάδας είναι πολύ διαφορετική από τη δική μας. Αν ξεκινήσει μια οικονομική κρίση, πράγμα που δεν θέλουμε, θα ξεσπάσει αμέσως εμφύλιος πόλεμος και η Τουρκία θα χάσει την ακεραιότητά της. Αν κοιτάξεις πίσω στην ιστορία, είχαμε πολύ αιματηρούς εμφυλίους, οι ισορροπίες ακόμα είναι εύθραυστες. Αν χαλάσουν, θα μετατραπούμε όχι σε Ελλάδα αλλά σε Γιουγκοσλαβία. Όπως θα γνωρίζετε, η Τουρκία δεν είναι εθνικά αλλά και θρησκευτικά ομογενοποιημένη. Έχουμε επενδύσει όλοι πολύ στην ειρηνευτική διαδικασία. Αν σταματήσει απότομα και δημιουργηθεί κρίση στην κυβέρνηση, τότε, χωρίς άλλη επιλογή, εκείνη θα στραφεί εναντίον πολλών μειονοτήτων, και είμαι σίγουρος πως ήδη προετοιμάζονται για ένα τέτοιο σενάριο. Βλέπουμε πως όσο περνάει ο καιρός γίνονται όλο και πιο συντηρητικοί, ειδικά στο θρησκευτικό ζήτημα, συνεπώς οι πρώτοι που θα βάλουν απέναντι τους είναι οι μη μουσουλμάνοι. Οτιδήποτε δεν συμπλέει με την ιδεολογική και θρησκευτική τους καθαρότητα θα κυνηγηθεί. Προφανώς δεν ελπίζω σε μία κρίση, γιατί θα είναι πολύ επιζήμια και δεν είμαστε προετοιμασμένοι για κάτι τέτοιο αλλά, αν συμβεί, δεν θα έρθει το τέλος του κόσμου. Εμείς θέλουμε να ξαναχτίσουμε την Τουρκία μέσα σε δημοκρατικά πλαίσια. Το ζήτημα της δημοκρατίας για εμάς είναι πολύ σημαντικό.

Η δημοκρατία δεν είναι κάτι που έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό στη Τουρκία;

Πράγματι. Εμείς όμως προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε την δημοκρατία. Το κουρδικό, το γυναικείο, το εργατικό κίνημα έχει αναδείξει κυρίως αυτό το ζήτημα. Συνεπώς εμείς εισάγουμε ξανά την έννοια δημοκρατία. Δεν θέλουμε να είναι στην αιχμή της πολιτικής αντιπαράθεσης γιατί τότε θα δημιουργήσει μεγαλύτερη πόλωση (και αυτό δεν θα λειτουργήσει υπέρ μας). Δουλεύουμε γύρω από αυτό το καινούργιο σχέδιο προκειμένου να αποτρέψουμε την κυβέρνηση να κάνει κάποιον απερίσκεπτο χειρισμό. Έτσι αντιλαμβανόμαστε τον ρόλο μας. Μέσα από το να διεκδικούμε τα αιτήματά μας και, παράλληλα, να μην επιτρέπουμε στην κυβέρνηση να διολισθαίνει σε αντιδημοκρατικές τακτικές.


Τελευταία ερώτηση, λοιπόν. Πως βλέπετε την καινούργια σχέση που χτίζεται ανάμεσα στο Σύριζα και το HDP;

Για εμένα προσωπικά, αυτή είναι μια σχέση που έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια. Ως υπεύθυνος διεθνών σχέσεων του ÖDP παρακολουθούσα και συμμετείχα σε συνέδρια από την εποχή του Συνασπισμού. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω πολλούς συντρόφους, διότι τότε ο Συνασπισμός ήταν, με μια έννοια, το αδερφό κόμμα του ÖDP. Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ, αντίστοιχα, είναι το αδερφό κόμμα του HDP. Έτσι, είμαστε πολύ αισιόδοξοι για το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που είναι πολύ ιδιόμορφο με τον ΣΥΡΙΖΑ, το HDP, το Front de Gauche, το Die Linke, το Podemos, το Εργατικό κόμμα Βραζιλίας, είναι το ότι μέχρι πρότινος ανήκαν στην οικογένεια των κομμάτων της κοινωνικής αντιπολίτευσης με ταξικά χαρακτηριστικά, πλουραλισμό, παλεύοντας για τα δικαιώματα όλων των καταπιεσμένων. Η τουρκική αριστερά είναι πολύ κοντά στην ελληνική. Βλέπουμε, λοιπόν, πως αυτό είναι το μέλλον του δικού μας κόμματος.

Μολαταύτα, η Τουρκία είναι μια διαφορετική χώρα, σαφώς πιο συντηρητική, εμείς εμπνεόμαστε από το δικό σας παράδειγμα και έχω πολλές προσδοκίες από το εκλογικό αποτέλεσμα. Ωστόσο οι σχέσεις μας με τον ΣΥΡΙΖΑ θα γίνονται όλο και πιο δυνατές. Σε αυτό το σημείο θέλω να εκφράσω τα θερμά μου συγχαρητήρια στους παλιούς συντρόφους μου, όπως είναι ο Πάνος Τριγάζης, και φυσικά ο Αλέξης Τσίπρας. Ελπίζω να συναντηθούμε σύντομα. Τώρα έχουμε τη μόνη κυβέρνηση στον κόσμο που είναι τόσο κοντά στο κόμμα μας και αυτό μας κάνει πολύ χαρούμενους. Στο μέλλον, η Ελλάδα και η Τουρκία, μέσω του ΣΥΡΙΖΑ και του HDP θα δώσουν λύση στα ζητήματα τόσων χρόνων και θα χτίσουν πραγματικά τη φιλία μεταξύ των λαών μας.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

About Author: Red Notebook

Το κόκκινο τεφτέρι