Δεν θέλουμε ερπύστριες στη γιορτή μας, του Πέτρου-Ιωσήφ Στανγκανέλλη

Η κυβέρνηση της Αριστεράς, η οποία βρίσκεται εν μέσω μιας δύσκολης διαπραγμάτευσης με τους εταίρους και τους θεσμούς, επιδιώκει αυτή την περίοδο τον μέγιστο βαθμό συναίνεσης στο εσωτερικό μέτωπο, και για αυτό το λόγο αποφεύγει κάθε μορφής «προστριβές», είτε με τους συγκυβερνώντες Ανεξάρτητους Έλληνες, είτε με ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού, το οποίο θεωρεί ότι οι στρατιωτικές και μαθητικές παρελάσεις αποτελούν στοιχεία τόνωσης μιας, χαμένης εδώ και καιρό, εθνικής αξιοπρέπειας. Στο κάτω-κάτω της γραφής, μια υπαναχώρηση στο πεδίο του συμβολικού  δεν σημαίνει ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν είναι αριστερή. Απόδειξη του χαρακτήρα της, άλλωστε, είναι το ήδη κατατεθειμένο προς διαβούλευση σχέδιο νόμου του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Προσπάθησα, παραπάνω, να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου, παρουσιάζοντας τα πειστικότερα επιχειρήματα που ακούστηκαν αυτές τις μέρες, για τη δικαιολόγηση ή τον υποβιβασμό της απόφασης περί παρέλασης-λαΐκού πανηγυριού από ανθρώπους, που σέβομαι και εκτιμώ. Δεν συμφωνώ, όμως. Για να το ξεκαθαρίσω, εξαρχής, θα μπορούσα να απαντήσω σε όλα αυτά με μια φράση: Είτε έτσι, είτε αλλιώς, δεν θέλουμε ερπύστριες στη γιορτή μας.

Τι σημαίνει συμβολικό;

Δεν πρόκειται για ένα δευτερεύον ζήτημα. Η θέση περί κατάργησης των στρατιωτικών παρελάσεων είναι ένα πάγιο αίτημα της ανανεωτικής αριστεράς, εδώ και δεκαετίες. Δεν χρειάζεται καν να μπω στον κόπο να επαναλάβω τους λόγους, τόσο αυτονόητο το θεωρώ. Αν κάποιος αναγνώστης επιθυμεί, μπορεί, με μια απλή αναζήτηση στο ιντερνέτ, να βρει μερικές εκατοντάδες κείμενα, άρθρα, προγραμματικές θέσεις, μανιφέστα, αφίσες....
Εδώ, θέλω απλώς να ασχοληθώ με το επιχείρημα περί «συμβολικής κίνησης». Τι σημαίνει συμβολικό; Πρόκειται για κάτι υλικότατο, πιο υλικό κι από έναν τοίχο. Όχι μόνο για τους πρωταγωνιστές -τους μαθητές και τις μαθήτριες, αλλά και τους άμοιρους φαντάρους, που εξαναγκάζονται να γυαλίζουν σίδερα ή να μαθαίνουν βήμα. Αλλά για όλους κι όλες εμάς, που δεν θεωρούμε ότι μια αριστερή κυβέρνηση μπορεί ή πρέπει να καταφεύγει σε στιλβωμένα άρματα μάχης για να μας κάνει περήφανους. Και μάλιστα, να μας καλεί να χορέψουμε, στην πλατεία Συντάγματος, με παιανίζουσες μπάντες, όλοι αγκαλιασμένοι, αριστεροί και ακροδεξιοί, ζητιάνοι και λαθρέμποροι καυσίμων, φοιτητές και τραπεζίτες. Γιατί αυτή είναι, μεταφρασμένη σε πραγματικούς όρους, η προβαλλόμενη ως «απλά» συμβολική, «εθνική ομοψυχία» και «εθνική ανάταση».

Το ακριβότερο αντίτιμο

Δεν θεωρώ ότι το ένα τρίτο των ελλήνων ψηφοφόρων έγινε, ξαφνικά, αριστερό. Ούτε και πιστεύω ότι θα πάθει κανείς κάτι, επειδή και φέτος θα γίνει στρατιωτική και μαθητική παρέλαση, στο πλαίσιο των εορτασμών για την Ελευθερία. Από την άλλη μεριά, όμως, (κατάλοιπο, ίσως, μιας ξεπερασμένης», για πολλούς, συγκεκριμένης αριστερής οπτικής) υποστηρίζω ότι η μεταβολή των συνειδήσεων υποβοηθάται και με πράξεις ρήξης με το παρελθόν, με την κυρίαρχη ιδεολογία. Ότι τα στερεότυπα οφείλουν να ανατρέπονται, ότι το εθνικό αφήγημα πρέπει σιγά σιγά να ξηλώνεται. Και δεν νομίζω ότι η κατάργηση, τουλάχιστον των μαθητικών παρελάσεων, είναι δα και κανένα επαναστατικό βήμα, το οποίο θα συναντούσε την πάνδημη κατακραυγή των εθνικά σκεπτόμενων και αγωνιούντων συνανθρώπων μας. Μπορεί, βέβαια, και να κάνω λάθος.

Υπάρχουν συναινέσεις και συναινέσεις, συμβιβασμοί και συμβιβασμοί. Σημασία έχει πού τίθεται, κάθε φορά, η γραμμή άμυνας και, κυρίως, για χάρη ποιου, βραχυπρόθεσμού ή μακροπρόθεσμου στόχου. Ας ελπίσουμε ότι η απόφαση για την φετινή διεξαγωγή των παρελάσεων να είναι το ακριβότερο αντίτιμο που θα πληρώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στον ελάσσονα κυβερνητικό του εταίρο. Δεν το θεωρώ ασήμαντο, αλλά το προτιμώ από άλλα, πολύ πιο επικίνδυνα, όπως κάτι δηλώσεις περί της ΕΛΔΥΚ ως «πρώτης δύναμης επίθεσης» εναντίον του «προαιώνιου εχθρού μας»...

Πηγή: Εποχή

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

About Author: Red Notebook

Το κόκκινο τεφτέρι