[#συνδικαλισμός 2013 στην Ελλάδα] Συνέντευξη με τον Κώστα Βουρεκά (Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών)

Επιμέλεια: Μάρκος Βογιατζόγλου, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος

Με αφορμή το 35ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, τα Ενθέματα της Κυριακάτικης Αυγής και το Red Notebook επιμελήθηκαν ένα αφιέρωμα με τίτλο #συνδικαλισμός 2013 στην Ελλάδα. Σήμερα, ο Κώστας Βουρεκάς, μέλος του Δ.Σ. Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, εξηγεί τη σημασία της οργάνωσης σε ένα κλαδικό σωματείο στην εποχή της εξαφάνισης των κλαδικών συμβάσεων, μας μιλά για τα άμεσα σχέδια του ΣΜΤ, και αποτιμά την εμπειρία από τη λειτουργία του Πρωτοβάθμιου Συντονισμού.

Ενθέματα - RNB

1. Την τελευταία τριετία, κάθε επιμέρους εργατικός αγώνας έρχεται αντιμέτωπος με ένα «συνολικό» πρόγραμμα «αναμόρφωσης» της κοινωνίας και της οικονομίας –το Μνημόνιο. Ως εκ τούτου, η διαπραγματευτική ισχύς των σωματείων μοιάζει πια εξαιρετικά περιορισμένη και η κοινωνική σύγκρουση παίρνει υποχρεωτικά τη μορφή της κεντρικής πολιτικής («να φύγει η κυβέρνηση», «η αυτοί ή εμείς»). Με αυτή την έννοια, ποιούς λόγους έχει κανείς σήμερα να οργανωθεί σ΄ ένα κλαδικό σωματείο όπως το ΣΜΤ, με δεδομένη μάλιστα την ουσιαστική κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων;

Κατ’ αρχήν πρέπει να πούμε ότι ως Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών δεν θεωρούμε την μάχη των κλαδικών (και λοιπών) συμβάσεων μία μάχη χαμένη από χέρι, την οποία πρέπει να αποφύγουμε να δώσουμε. Αντίθετα, ετοιμαζόμαστε να πάρουμε πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση, με αφετηρία τον συντονισμό με επιχειρησιακά και λοιπά κλαδικά σωματεία του τεχνικού κλάδου, στην κατεύθυνση κοινών παρεμβάσεων, π.χ. κοινές εξορμήσεις σε εργασιακούς χώρους. Εξάλλου το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών ιδρύθηκε το 2000 και υπέγραψε πρώτη φορά Συλλογική Σύμβαση Εργασίας το 2007 - συνεπώς έχει στο ενεργητικό του αρκετά χρόνια δράσης χωρίς ΣΣΕ, έστω και σε συνθήκες πολύ διαφορετικές από σήμερα.

Με τα παραπάνω δεν προσπαθώ να αποφύγω την ερώτηση. Ο σπουδαιότερος λόγος είναι η διατήρηση και η ενίσχυση της εργατικής αλληλεγγύης στον κλάδο, αλληλεγγύη που σήμερα είναι πιο απαραίτητη από ποτέ. Πέρα από το τεράστιο θέμα των απολύσεων, οι εργαζόμενοι στον κλάδο (και όχι μόνο) αντιμετωπίζουν το μεγάλο πρόβλημα των -συχνά και πολύμηνων- καθυστερήσεων της πληρωμής τους. Η πολύμορφη υποστήριξη του Σωματείου, που περιλαμβάνει παρεμβάσεις σε εργασιακούς χώρους, παραστάσεις διαμαρτυρίας σε εργοδότες, παρουσία στις επιθεωρήσεις εργασίας, ενημέρωση των εργαζόμενων για τα δικαιώματά τους (δεν έχει καταργηθεί άλλωστε και ολόκληρο το αστικό δίκαιο), έχει αποδειχθεί σε αρκετές περιπτώσεις η μοναδική ουσιαστική αρωγή σε συναδέλφους που αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα στον εργασιακό τους χώρο.

Αξίζει εδώ να αναφέρω μία νέα πρωτοβουλία του Σωματείου, η οποία τώρα κάνει τα πρώτα της βήματα, και απευθύνεται στους άνεργους και υποαπασχολούμενους συναδέλφους, που αποτελούν πλέον πολύ σημαντικό ποσοστό των μελών μας. Πρόκειται για την κάρτα ανεργίας που σκοπεύει να εκδώσει το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, με σκοπό να καταγράψει την ανεργία στον κλάδο, να προχωρήσει στην οργάνωση των ανέργων και να δημιουργήσει εκείνες τις δομές αλληλεγγύης, σε συνεργασία και με τους αγωνιζόμενους ανθρώπους άλλων χώρων (γιατροί, μεταφορές, γειτονιές, κ.ά.), που θα είναι σε θέση να βελτιώσουν άμεσα πτυχές της καθημερινότητάς τους. Πρόκειται για ένα ανοιχτό ζήτημα της δράσης του Σωματείου.

Τέλος, μιας και αναφέρατε την αναγκαιότητα της πάλης σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής, θα ήθελα να σημειώσω ότι αυτή δεν είναι κάτι το απολύτως ξεκομμένο από την καθημερινή εργατική πάλη. Μην ξεχνάτε ότι όλες οι κορυφαίες κινηματικές συγκρούσεις με τις διαδοχικές μνημονιακές κυβερνήσεις, ακόμα και αυτές των πλατειών των Αγανακτισμένων, συνδυάζονταν με γενικές απεργίες. Η μερική, έστω, επιτυχία αυτών των απεργιών φυσικά και έχει να κάνει με τους υπαρκτούς πυρήνες των ταξικών σωματείων σε διάφορους χώρους δουλειάς.

2. Πολλά πρωτοβάθμια σωματεία λειτουργούν συχνά σαν «μικρά κοινοβούλια» της Αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου, με αποτέλεσμα εξαντλητικές διαδικασίες για την επικράτηση της μιας ή της άλλης γραμμής, που προφανώς δεν είναι ελκυστικές για τους μη «μυημένους». Πώς αντιμετωπίζει το ΣΜΤ το φαινόμενο αυτό;

Κατ’ αρχήν να θυμίσω ότι τα περισσότερα μέλη του Σωματείου μας έχουν περάσει από τα Πολυτεχνεία ή τα ΤΕΙ, και στην πλειοψηφία τους έχουν την εμπειρία των φοιτητικών γενικών συνελεύσεων. Επομένως δεν είναι παρθένο έδαφος. Πάντως, το ζήτημα που αναφέρεις είναι υπαρκτό και μας έχει απασχολήσει ως Αριστερή Πρωτοβουλία Μισθωτών Τεχνικών (σχήμα που παρεμβαίνει στο πλαίσιο του ΣΜΤ). Η λύση δεν είναι να απαγορεύσει κανείς κάποιες τοποθετήσεις (με τι κριτήρια άλλωστε;), ούτε και μπορεί κανείς πάντα να αποφεύγει να δίνει πολιτικές απαντήσεις. Η καλύτερη απάντηση που έχουμε μπορέσει να δώσουμε είναι να ενθαρρύνουμε τοποθετήσεις στη συνέλευση από συναδέλφους που προέρχονται από εργασιακούς χώρους όπου δόθηκε κάποιος στοιχειώδης έστω αγώνας, και απλά να μεταφέρουν στη συνέλευση την εμπειρία τους. Όταν συμβαίνει αυτό, αλλάζει ο χαρακτήρας ολόκληρης της συνέλευσης.

3. Πώς αποτιμάτε τη μέχρι τώρα εμπειρία του Συντονισμού των Πρωτοβάθμιων Σωματείων;

Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων έχει ήδη αγωνιστικό παρελθόν πέντε ολόκληρων χρόνων. Στο διάστημα αυτό είχε διακριτή και αποφασιστική παρουσία σε όλους τους μεγάλους αγώνες της περιόδου, συμπεριλαμβανομένων όλων των γενικών απεργιών, αλλά και της κατάληψης της πλατείας Συντάγματος. Ως εκ τούτων, σήμερα είναι ευρύτερα αναγνωρίσιμος ανάμεσα στους εργαζόμενους ως ένα τρίτο ρεύμα, διακριτό τόσο από τον εργοδοτικό και γραφειοκρατικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, όσο και από την κομματικοκεντρική λογική του ΠΑΜΕ. Στα αρνητικά σημεία εντοπίζουμε τις δυναμικές ανάθεσης και γραφειοκρατικοποίησης που αναπτύσσονται παρά τις προθέσεις στο Συντονισμό – και αντανακλούν βεβαίως και υπαρκτές αδυναμίες που υπάρχουν στα σωματεία που αποτελούν τη βάση του. Τις αδυναμίες αυτές προσπαθούμε να τις υπερβούμε, ενισχύοντας π.χ. τη συνελευσιακή λειτουργία του.

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

About Author: Red Notebook

Το κόκκινο τεφτέρι